زندگی دقیقا مثل صحنه ی نمایشه و ما بازیگر.بازیگرانی که در نقش های مختلف نقش ایفا میکنیم و بسیار نادرند بازیگرانی که از عهده ی تمام نقشهاشون به درسی بر بیان.
پس اولا لقب خوب و بد و صد لقب صفر و یک دیگر (به قول یک دوست) صحیح نیست و همه اینها نسبی هستند.در واقع هر فرد میتونه در بسیاری از نقشها خوب و حتی بهترین باشه اما این بدان معنی نیست که از عهده تمام نقشها برمی اید و اگه کسی امد و صفتی تازه برای ان فرد بکار برد نمیشه رد کرد چون قضاوت ما با توجه به نقشهای پیشین اون فرد است و شاید گوینده با نقشی تازه از اون انسان مواجه شده که ما لمسش نکردیم .
به زبان ساده و در قالب مثال شاید جماعتی زنی را نکوهش کنند و شخصی تازه ستایش ، شاید آن جماعت آن زن را در نقشهایی چون ناظم ، همسایه ، همسر ، مربی دیده اند و شخص تازه آن زن را در نقش مادر.
پس میزانهای متفاوت از مهارت در نقشهای مختلف باعث تعاریف مختلفی از یک انسان میشن
مسئله دوم: این مسئله انکار ناپذیره که همه نمیتونن در تمام نقشها بهترین باشن و در اینجا موضوع دوم پیش میاد ، اولویت بندی .در واقع هر فرد باید مهمترین نقشهاش رو بشناسه و بر اساس اهمیت اولویت بندی کنه و سعی کنه در مهمترینها به حد مطلوب برسه .خیلی از نقشها تعیین کننده هویت و آینده نقشهای دیگرند و اونها غالبا در زندگی فرد در میان نقشهای با منفعت فردی گم میشن..
مثال قابل لمسش در جامعه ما نقش پدری هست.خیلی از اوقات پدر یک استاد دانشگاه برجسته ، یک پزشک چیره دست ، یک هنرمند خلاق ، یک تاجر قابل هست اما پدری ناکامل. پدری که این مهمترین نقش خود را نه از اطرافیان اموخته نه تلاشی به اموختن صحیح ان داشته و خواسته و ناخواسته هویت نقشهای آینده فرزندش رو به خطر میندازه.
نظر شخصی من اینه که در بین انتخاب یک نقش با موفقیت شخصی و توجه به کسانی که نیازمند حمایت روانی ما در نقشی دیگرند انتخاب نقش دوم مهمتره چون یک یا چند سال تاخیر در رسیدن به موفقیت شخصی در سالیان زندگی گم میشه اما آثار بی توجهی ما غالبا تا ابد موندگار میمونه
مسئله سوم : شاید گذشتن از خیلی نقشها به خاطر نقشهای تازه سخت باشه بهتره قبل از پذیرش نقشهای جدید در اون نقش کند و کاو کنیم و بعد از اگاهی از توانایی در ایفای اون در حد خودش اون نقش را بپذیریم
شاید مسبب نوشتن این مطلب نقشهای جدید خودم و نقشهای جدید دیگران در مقابل من بود و بسیاری از نگرانی ها را در نتیجه عدم مهارت در ایفای نقش ها یافتم، نه قصدی قبلی برای رنجاندن.گذر زمان به بهترین وجه نشان میده برای هر فرد مهمتری نقشها چیه ،نقشهایی که سعی میکنه در اونها بهترین باشه
